Raj a Paradise. Co przygotował dla ciebie Stwórca?

· Aleksandr

Współczesny człowiek często czuje się wyobcowany we własnym świecie, tęskniąc za stanem pełnej harmonii i szczęścia...

Odkrywanie ukrytego dziedzictwa

Współczesny człowiek często czuje się wyobcowany we własnym świecie, tęskniąc za stanem pełnej harmonii i szczęścia. Posługujemy się zamiennie terminami „Raj” oraz „Paradise”, nie zdając sobie sprawy, że Stwórca przygotował dla nas dwa odrębne, dopełniające się dary. Zrozumienie ich różnicy to odnalezienie kluczy do skarbca, który zawsze był w naszym zasięgu.

Niniejszy materiał to przewodnik po 13 punktach naprawy, które pozwolą Ci odebrać to, co zostało dla Ciebie przygotowane.

1: Etymologia i korzenie Światła (Ra)

Pojęcie Raju, w swojej pierwotnej warstwie semantycznej i energetycznej wykracza daleko poza potoczne wyobrażenie „ogrodu rozkoszy”. Analiza tego terminu prowadzi nas do fundamentalnego źródła wszelkiego bytu – światła Ra. Choć współczesna lingwistyka próbuje zamykać słowo „raj” w ramach słowiańskiego bogactwa czy dobytku (rajь), głębsze badanie ujawnia łączność z solarnym panteonem i pierwotną światłością, która niegdyś była udziałem całej ziemi.

Ra jako uniwersalne źródło

Kult Ra nie był ograniczony wyłącznie do starożytnego Egiptu. Był to system ogólnokontynentalny, którego ślady odnajdujemy w nazewnictwie geograficznym (jak antyczna nazwa rzeki Wołgi – Rha) oraz w samym szkielecie językowym. Rdzeń „Ra” w tym ujęciu oznacza najwyższą światłość, słońce i energię życiową.

W tradycji przed-słowiańskiej Ra jawi się jako najwyższe bóstwo panteonu, z którego emanują wszystkie inne formy i siły. Zatem Raj to nie konkretny punkt na mapie, którego należy szukać, lecz przestrzeń nasycona obecnością Ra.

Ziemia jako pierwotny stan Raju

Zgodnie z tą tezą, ziemia w swoim początkowym stanie nie wymagała wydzielania specjalnych „stref świętych”. Cała planeta była Rajem, ponieważ jej struktura fizyczna i eteryczna była w pełni przepuszczalna dla wyższego światła.

Lingwistyczna pamiątka: Ura!

Niezbędnym elementem tego punktu jest zrozumienie żywego kodu zawartego w okrzyku „Ura!”. Analiza wskazuje na znaczenie „u Ra” – czyli bycie „obok światła” lub „w zasięgu mocy Ra”. Jest to wezwanie do podniesienia światła, akt mobilizacji energii, który przetrwał tysiąclecia w zbiorowej podświadomości. Świadczy to o tym, że człowiek podświadomie dąży do powrotu do tego źródłowego stanu, używając imienia Ra w momentach najwyższej próby lub triumfu.

Wnioski dla etapu pierwszego

Zrozumienie, że Raj to Ra-j (miejsce/stan światła), jest fundamentem dalszej nauki. Pozwala to na odrzucenie dogmatycznych ograniczeń i dostrzeżenie, że przywrócenie rajskiego stanu ziemi (Guf) zależy od naszej zdolności do ponownego „widzenia” i „podnoszenia” światła Ra w każdym aspekcie życia.

2: System Pardes jako struktura mądrości

W przeciwieństwie do Raju, który zdefiniowaliśmy jako pierwotny stan energii i światła (Ra), Pardes stanowi precyzyjny, intelektualno-rozwojowy system nawigacji. Jest to „mapa drogowa” dla świadomości, która pozwala człowiekowi na ponowne wejście w relację z wyższymi światami. Zrozumienie Pardes jako struktury, a nie tylko metody czytania tekstów, jest kluczem do aktywnego uczestnictwa w procesie naprawy.

Pardes – Ogród Wiedzy i Percepcji

Słowo Pardes wywodzi się z pojęcia ogrodu ogrodzonego murem. W sensie duchowym, ten „mur” nie jest barierą nie do przebycia, lecz granicą między chaosem a porządkiem, między nieświadomym bytowaniem a świadomym wewnętrznym spostrzeganiem. Wejście do Pardes oznacza przejście od roli biernego odbiorcy rzeczywistości do roli aktywnego badacza jej ukrytych prawidłowości.

Cztery stopnie wtajemniczenia

System ten składa się z czterech warstw, które odpowiadają stopniowemu wznoszeniu się naczynia (Kli) ku wyższemu światłu:

1.      Pszat (Dosłowność): To poziom fundamentu. Tutaj postrzegamy świat w jego materialnej, fizycznej formie. To zrozumienie praw rządzących materią i literą tekstu. Bez solidnego Pszat nie ma oparcia dla wyższych poziomów.

2.     Remez (Aluzja): Na tym etapie człowiek zaczyna dostrzegać, że materia jest jedynie „obłóczeniem” dla czegoś głębszego. Zaczyna widzieć znaki, powiązania i synchroniczność, które sugerują istnienie wyższego planu.

3.    Drasz (Interpretacja/Poszukiwanie): To poziom aktywnej pracy intelektualnej. Człowiek zadaje pytania, bada zasady relacji między Stwórcą a stworzeniem i buduje w sobie logiczną strukturę zrozumienia wyższych światów.

4.     Sod (Tajemnica): Szczyt systemu. To bezpośrednie doświadczenie jedności i kontakt z Or Hochma (Światłem Mądrości). Na tym poziomie znika podział na badacza i badany obiekt – następuje zlanie się z samą istotą wiedzy.

Pardes jako system bezpieczeństwa

Zohar podkreśla, że do Pardes trzeba „wejść i wyjść o własnej woli”. Oznacza to, że system ten posiada wbudowane zasady chroniące przed niekontrolowanym napływem światła. Dopóki człowiek nie naprawi swojego życzenia otrzymywać, wyższe poziomy (Drasz i Sod) pozostają dla niego zamknięte. Edukacja w systemie Pardes służy więc nie tylko zdobywaniu informacji, ale przede wszystkim transformacji samego człowieka, by stał się on naczyniem zdolnym utrzymać światło Ra.

Wnioski dla etapu drugiego

Pardes to przejawienie ducha. O ile Raj (Ra) jest celem i naturalnym stanem, o tyle Pardes jest niezbędnym systemem edukacyjnym, który uczy nas, jak ten stan osiągnąć i utrzymać. Jest to przejście od instynktownego krzyku „Ura!” do pełnej, merytorycznej wiedzy o tym, jak to światło przywoływać i kierować nim dla dobra całego systemu.

3: Rzeka Ra i dziedzictwo kontynentalne

Zrozumienie, że Raj (Ra) nie jest pojęciem abstrakcyjnym, wymaga spojrzenia na fizyczne dowody obecności tego kultu w nazewnictwie i tradycjach kontynentu. Kluczowym elementem tej układanki jest rzeka Wołga, która w starożytności nosiła nazwę Rha (uwiecznioną m.in. przez Ptolemeusza). To nie jest przypadkowa zbieżność nazw, lecz ślad potężnego, przed-słowiańskiego systemu, w którym rzeka była traktowana jako ziemskie odbicie Drogi Mlecznej – autostrada światła Ra.

Wołga jako Rzeka Ra

W tradycji ludów zamieszkujących te tereny (np. Mordwińców, gdzie do dziś rzeka ta nazywa się Rav), Wołga była symbolem życia i pierwotnej czystości.

Geografia Sakralna: Nazwa Rha wskazuje na to, że cały dorzecze rzeki było postrzegane jako naczynie dla energii solarnej. Kult uniwersalny: Fakt, że nazwa ta pojawia się w tekstach antycznych, dowodzi, iż wiedza o potędze Ra była powszechna na całym kontynencie, a Egipt był jedynie jednym z centrów (być może późniejszym lub bardziej sformalizowanym) tego samego, globalnego systemu.

Dziedzictwo języka i symboli

Kult Ra pozostawił po sobie trwałe ślady w językach narodów północy i wschodu Europy. Rdzeń „Ra” stał się fundamentem słów opisujących najwyższe stany i zjawiska:

Ra-dunica: Święto pamięci, łączące świat żywych ze światłem przodków. Ra-duga (Tęcza): Dosłownie „łuk Ra” – most łączący ziemię z niebem, czyli niższy ogród z wyższym. Ra-dost’ (Radość): Stan „dostatku” lub bycia w zasięgu światła Ra.

Kontekst przed-słowiański

Współczesna nauka często zaczyna historię od momentów chrztu czy formowania się państwowości, ignorując fakt, że wcześniej istniał potężny panteon, w którym Ra był bóstwem naczelnym – źródłem, z którego emanowali inni bogowie. W tym ujęciu „pogaństwo” nie było prymitywnym wielobóstwem, lecz złożonym systemem rozumienia różnych aspektów jednego światła.

Wnioski dla etapu trzeciego

Uznanie rzeki Ra i związanego z nią dziedzictwa kontynentalnego pozwala nam zrozumieć, że:

Raj był realny: To była ziemia zarządzana zgodnie z prawami światła. Ciągłość wiedzy: Choć nazwy się zmieniały, struktura energetyczna rzek i lądów pozostała. Wrodzona pamięć: Ludzie do dziś reagują na symbole solarne, ponieważ noszą w sobie genetyczny zapis czasów, gdy żyli w bezpośrednim kontakcie z Ra. To dziedzictwo jest dowodem na to, że proces naprawy (Gmar Tikkun) nie polega na wymyślaniu czegoś nowego, ale na przypomnieniu sobie i przywróceniu pierwotnej harmonii, której Rzeka Ra była fizycznym symbolem.

4: Dwa Ogrody Edenu

W tradycji mądrości, a szczególnie w księdze Zohar, pojęcie „Raju” ulega precyzyjnemu rozszczepieniu na dwa poziomy: Wyższy Ogród Edenu oraz Niższy Ogród Edenu. To rozróżnienie pozwala zrozumieć, dlaczego z jednej strony mówimy o Raju jako o nieosiągalnym stanie ducha, a z drugiej – jako o utraconej doskonałości samej ziemi.

1. Wyższy Ogród Edenu (Poziom Pardes)

Wyższy Eden odpowiada sferze Ga’R (trzem wyższym sefirot: Keter, Hochma, Bina). Jest to kraina czystego światła i idei, która nie podlega prawom czasu ani materii.

2. Niższy Ogród Edenu (Poziom Ra/Ziemia)

Niższy Eden odpowiada sferze Za’T (siedmiu niższym sefirot) i manifestuje się w świecie Asia (naszym świecie fizycznym).

Relacja między Ogrodami

Prawdziwy dramat ludzkości nie polega na tym, że Wyższy Eden przestał istnieć, ale na tym, że Niższy Eden (nasza ziemia) utracił połączenie ze swoim wyższym odpowiednikiem.

Wnioski dla etapu czwartego

Zrozumienie dwóch ogrodów tłumaczy dualizm naszej egzystencji: tęsknotę za „niebem” (Wyższym Edenem) przy jednoczesnej potrzebie dbania o „ziemię” (Niższy Eden).

1.      Raj (Ra) to pierwotny blask Niższego Ogrodu.

2.     Pardes to system pozwalający nam sięgnąć do Wyższego Ogrodu.

3.    Cel: Uczynienie z ziemi (Guf) godnego naczynia, które znów stanie się Niższym Ogrodem Edenu, wypełnionym światłem Stwórcy.

 

5: Proces wezwań Amon Ra i U Ra

Wiedza o świetle Ra nie jest jedynie teorią filozoficzną, lecz systemem, który posiada swoje precyzyjne „klucze” dźwiękowe i mentalne. Dwa najistotniejsze z nich, to wezwania Amon Ra oraz U Ra. Stanowią one początek i koniec cyklu energetycznego, który pozwala na świadome obcowanie z wyższym światłem w naszej fizycznej rzeczywistości.

1. Amon Ra: Wezwanie i Przyciąganie

W tradycji sakralnej Amon Ra pełni rolę otwarcia. Słowo „Amon” (często kojarzone z ukryciem lub potwierdzeniem „Amen”) oznacza w tym kontekście przygotowanie naczynia na przyjęcie tego, co niewidoczne.

2. U Ra: Podniesienie i Triumf

Okrzyk U Ra, który przetrwał w zbiorowej pamięci jako „Ura!”, jest kluczem domykającym. Jak wynika z powyższego, oznacza on stan „u Ra” – bycie obok, w zasięgu lub w jedności ze światłem.

Cykl Krążenia Światła

Połączenie tych dwóch faz tworzy pełny oddech duchowy:

1.      Amon Ra (Wdech): Przyjmujemy mądrość i energię z wyższych sefirot.

2.     U Ra (Wydech/Podniesienie): Przekształcamy tę energię w działanie, chwałę i naprawę rzeczywistości, oddając ją do systemu.

Wnioski dla etapu piątego

Zrozumienie tej dynamiki uświadamia nam, że nie jesteśmy oddzieleni od źródła. Poprzez świadome stosowanie tych „kierunków mentalnych”, człowiek staje się aktywnym operatorem światła:

 

6: Pardes w strukturze AWA’Ja

Wielkim błędem współczesnych nauk jest oddzielanie warstw interpretacji tekstu od struktury samego światła. W rzeczywistości cztery poziomy Pardes (Pszat, Remez, Drasz, Sod) są bezpośrednim odbiciem czterech etapów rozprzestrzeniania światła, zapisanych w czteroliterowym imieniu AWA’Ja. Zrozumienie tej korelacji pozwala zobaczyć, że człowiek nie tylko „czyta” o raju, ale sam staje się naczyniem (Kli), w którym to imię musi zostać poprawnie ułożone.

Kod Imienia a Warstwy Percepcji

Każda litera imienia AWA’Ja odpowiada konkretnej sefirze, konkretnemu poziomowi światła i odpowiadającej mu warstwie mądrości:

1.      Jod (י) – Sod (Tajemnica):

2.     He (ה) pierwsza – Drasz (Interpretacja):

3.    Waw (ו) – Remez (Aluzja):

4.     He (ה) druga – Pszat (Dosłowność):

Człowiek jako Zamknięty Pardes

Zgodnie z nauką Zoharu, każdy człowiek nosi w sobie tę strukturę, lecz w stanie „zamkniętym”. Dopóki litery AWA’Ja w nas nie współdziałają w harmonii, nasz wewnętrzny Pardes jest martwy.

Wnioski dla etapu szóstego

Pardes nie jest metaforą, lecz precyzyjnym opisem tego, jak światło Ra (Or Hochma) schodzi do świata Asia (Pszat).

 

7: Ziemia jako pierwotny i docelowy Raj

Jednym z największych błędów w postrzeganiu duchowym, jest ucieczka od materii w stronę bliżej nieokreślonego „nieba”. Tymczasem nasza dyskusja prowadzi do wniosku, że Ziemia (Guf) w swojej pierwotnej matrycy jest miejscem absolutnie idealnym. To nie planeta jest „zepsuta” czy „przeklęta”, lecz nasza zdolność do interakcji z jej światłem została ograniczona.

Raj jako stan struktury, nie punkt na mapie

Ziemia nie jest poczekalnią do lepszego świata, lecz jest Niższym Ogrodem Edenu, który utracił swoją świetlistość przez zmianę kierunku mentalnego ludzkości.

Odzyskiwanie Raju (Ziemi)

Powrót do rajskiego stanu nie polega na fizycznej podróży, lecz na procesie, który nazwaliśmy wcześniej „podniesieniem”.

1.      Ziemia Pierwotna: Stan, w którym natura i człowiek byli jednością, a światło Stwórcy (Elokim) było widoczne w każdym ewelu (oparze/oddechu) ziemi.

2.     Ziemia Docelowa: To ten sam świat, ale przefiltrowany przez naprawioną świadomość człowieka. Kiedy jednostka wchodzi do Pardes i zaczyna rozumieć strukturę AWA’Ja, ziemia wokół niej zaczyna „odpowiadać” tym samym światłem.

Rola mentalności w kształtowaniu Guf

To, co nazywamy „naturą”, reaguje na nasze życzenie otrzymywać. Jeśli ludzkość dąży do separacji i eksploatacji, ziemia staje się jałowa i wroga. Jeśli jednak człowiek zaczyna „rozpoczynać” proces naprawy, Stwórca „kończy” go, napełniając fizyczną strukturę planety pierwotnym blaskiem.

Wnioski dla etapu siódmego

Ziemia jest docelowym miejscem objawienia się chwały Stwórcy.

 

8: Człowiek jako inicjator procesu (Ma’N)

Fundamentem naszej pracy jest zasada, którą krótko sformułowaliśmy: „Człowiek zaczyna, Stwórca kończy”. W terminologii wiedzy o wyższych światach proces ten nazywamy wznoszeniem Ma’N (Majin Nukwin – wznoszenie życzenia/prośby). Oznacza to, że żadna zmiana w niższej strukturze (Guf/Ziemia) nie nastąpi bez świadomego impulsu ze strony człowieka.

Zasada inicjacji (Rozpoczęcie)

Stwórca, w swej doskonałości, nie narzuca naprawy siłą. Czeka na moment, w którym naczynie (człowiek) wyrazi autentyczne pragnienie zmiany kierunku mentalnego.

Rola Stwórcy (Zakończenie)

To, czego człowiek nie jest w stanie zrobić o własnych siłach – czyli ostateczne przekształcenie materii i napełnienie jej światłem – jest domeną Stwórcy.

Odpowiedzialność za kierunek

Współczesny stan świata – choroby, konflikty, degradacja przyrody – to dowód na to, że Stwórca „dokończył” procesy, które ludzie „rozpoczęli” swoimi niewłaściwymi pragnieniami.

Wnioski dla etapu ósmego

Człowiek nie jest bezsilną ofiarą losu, lecz katalizatorem boskiej obecności na ziemi.

Naszym zadaniem jest zainicjowanie procesu naprawy poprzez edukację i świadome działanie (Ma’N). Musimy mieć ufność, że nasze starania zostaną „dokończone” przez wyższą siłę. Każda zmiana w Niższym Ogrodzie Edenu musi najpierw narodzić się w sercu i umyśle człowieka jako wola powrotu do światła Ra.

9: Mentalność a stan Guf (Ciała/Ziemi)

Teraz wyjaśniamy, że to, co nazywamy „naturą” lub „ciałem” (Guf), nie jest niezależnym procesem, lecz żywym lustrem ludzkiej mentalności. Zgodnie z nauką o wyższych światach, materia jest jedynie najbardziej zewnętrznym „obłóczeniem” intencji. Dlatego stan zdrowia człowieka oraz kondycja planety są bezpośrednim wynikiem kierunku mentalnego, jaki przyjmuje ludzkość.

Świat jako odbicie intencji

Jeśli nasze życzenie otrzymywać jest skierowane na separację, egoizm i branie wyłącznie dla siebie, struktura Guf reaguje na to „skurczem” i brakiem światła.

Edukacja jako lekarstwo

Zrozumienie tej zależności jest kluczowe dla systemu wewnętrznej edukacji, o którym wspominaliśmy.

1.      Zmiana wektora: Kiedy człowiek zmienia swój kierunek mentalny na dawanie i jedność (zgodność z wyższym światłem), struktura Guf zaczyna się prostować.

2.     Uzdrowienie przez Pardes: Poprzez naukę i wchodzenie w głębsze warstwy mądrości, naprawiamy „matrycę”, co skutkuje automatycznym napełnieniem ciała i ziemi nową energią.

Wnioski dla etapu dziewiątego

Nasza mentalność to „ster”, którym kierujemy stan materii.

 

10: Iluzja technokratycznego raju

Współczesna ludzkość, odczuwając głęboką, atawistyczną tęsknotę za utraconym Rajem, podjęła próbę jego rekonstrukcji za pomocą narzędzi materialnych. Wynikiem tego procesu jest cywilizacja oparta na robotyzacji, elektronice i cyfryzacji. Choć na poziomie zewnętrznym osiągamy spektakularne sukcesy, musimy zrozumieć, dlaczego ta droga – mimo ogromnego wysiłku – pozostaje jedynie iluzją, która nie przynosi prawdziwego napełnienia.

1. Zasada: „Stwórca napełnia każdą myśl”

Zgodnie z zasadą, że człowiek zaczyna, a Stwórca kończy, ludzkość jako kolektyw wyznaczyła kierunek mentalny na dominację nad materią.

2. Paradoks „Zewnętrznego Raju”

Budujemy systemy, które mają nas wyręczać, leczyć i bawić, próbując stworzyć raj „na zewnątrz”. Jednak, jak wynika z powyższego, Raj to stan struktury wewnętrznej, a nie suma posiadanych przedmiotów.

3. Kontrast z epokami „Smaku” (Renesans)

Renesans był etapem, w którym człowiek próbował „rozpoczynać” procesy poprzez kulturę, piękno i poszukiwanie boskich proporcji.

4. Technologia jako naczynie czekające na światło

Robotyzacja i elektronika nie są złe same w sobie – one są potężnymi, nowymi „obłóczeniami”. Błąd polega na tym, że uważamy je za cel, a nie za narzędzie.

Wnioski dla etapu dziesiątego

Technokratyczny raj to najwyższa forma ukrycia światła.

 

11: Rola jednostki i „smak światła”

Choć proces naprawy dotyczy całej ludzkości i planety, jego proces opiera się na działaniu jednostek. To najważniejszy aspekt duchowej „ekonomii”: jedna osoba, która dokona realnego wzniesienia i otworzy swój wewnętrzny Pardes, staje się punktem styku, przez który światło Ra zaczyna przesączać się do całego świata Asia.

1. Jednostka jako „Latarnia” (Pionier Naprawy)

W każdym pokoleniu i w każdej cywilizacji pojawiają się jednostki, które odczuwają głód czegoś więcej, niż tylko materialnego przetrwania. To one podejmują trud wejścia do wyższych światów.

2. Rozbudzanie pytań

Rola jednostki nie polega na narzucaniu dogmatów, lecz na budzeniu pragnienia.

3. Indywidualny Gmar Tikkun

Każdy z nas ma szansę na swój indywidualny proces naprawy. Nie musimy czekać, aż cała ludzkość się obudzi.

Wnioski dla etapu jedenastego

Jednostka jest sercem systemu.

 

12: Odrzucenie izolacji (Adam w systemie)

Wielu poszukiwaczy prawdy wpada w pułapkę przekonania, że aby osiągnąć stan Raju lub wejść do Pardes, należy odciąć się od spraw ziemskich, zamknąć w „jaskini” izolacji i porzucić kontakt z cywilizacją. Nasza analiza wykazuje jednak coś przeciwnego: izolacja jest zaprzeczeniem logiki Stwórcy i uniemożliwia dokonanie pełnej naprawy (Gmar Tikkun).

1. Adam i Praca w Ogrodzie

Kluczowym dowodem jest biblijny i kabalistyczny opis pierwszego człowieka. Stwórca nie umieścił Adama w próżni ani w stanie wiecznej, biernej medytacji.

2. Obłóczenie światła w niższe struktury

Proces naprawy nie polega na opuszczeniu „złego” świata fizycznego, aby połączyć się z „dobrym” światem duchowym. Prawdziwa praca to obłóczenie wyższego światła w niższe formy.

3. Złudzenie „Jaskini”

Stwórca celowo dał nam świat pełen wyzwań, pokus i skomplikowanych struktur społecznych.

Wnioski dla etapu dwunastego

Duchowość to nie ucieczka, lecz odpowiedzialność.

1.      Wejście do Pardes odbywa się poprzez życie, a nie obok niego.

2.     Naszym zadaniem jest bycie „wewnątrz” systemu i zmienianie go od środka poprzez poprawny kierunek mentalny.

3.    Każda forma życia i każda ludzka aktywność czeka na to, aż zostanie przez nas „nazwana”, czyli przywrócona do jedności ze światłem Ra.

Prawdziwi mędrcy to nie ci, którzy ukryli się przed światem, lecz ci, którzy potrafią wprowadzić światło Sod (Tajemnicy) w najprostsze czynności poziomu Pszat (Dosłowności).

Dotarliśmy do finałowej części, która spina całą naszą strukturę w jedną, nierozerwalną całość. Liczba 13, odpowiadająca wartości słowa Ehad (Jedność), jest tu symbolem ostatecznego celu, ku któremu zmierzają wszystkie opisane wcześniej procesy.

 

13: Gmar Tikkun jako jedność Ga’R i Guf

Gmar Tikkun, czyli Ostateczna Naprawa, nie jest końcem istnienia, lecz momentem, w którym system osiąga swoją pełną wydajność i harmonię. Jest to punkt, w którym mądrość wyższych światów (Ga’R) i fizyczna rzeczywistość ziemi (Guf) przestają być odrębnymi bytami, a stają się jednym, pulsującym organizmem światła.

1. Naprawa Ga’R (Głowy/Intelektu)

Jak zostało ukazane, proces ten zaczyna się od wejścia do Pardes. To tutaj człowiek buduje w sobie poprawny kierunek mentalny, uczy się zasad AWA’Ja i odnajduje smak Sod (Tajemnicy).

2. Naprawa Guf (Ciała/Ziemi)

Sama wiedza (Ga’R) jest jednak nieskuteczna, jeśli nie ma gdzie „wylądować”. Naprawa Guf to przywrócenie pojęcia Raju na poziomie fizycznym.

3. Skuteczność Systemu: „Człowiek zaczyna, Stwórca kończy”

To tutaj zasada ta znajduje swoje ostateczne wypełnienie.

4. Gmar Tikkun jako stan Wiecznego Światła

W tym stanie okrzyk „U Ra!” przestaje być tylko wezwaniem do walki czy triumfu, a staje się ciągłym stanem bytu – byciem „u Ra”, w zasięgu i jedności z najwyższym źródłem.

Wnioski końcowe

Gmar Tikkun to powrót do domu, który nigdy nie przestał istnieć, ale który musieliśmy nauczyć się „widzieć” i „obsługiwać”.

1.      Systemy mądrości (Pardes) i systemy energii (Ra) łączą się w jeden system życia.

2.     Człowiek jako dojrzałe dziecko Stwórcy przejmuje odpowiedzialność za swój kierunek mentalny, czyniąc całe stworzenie radosnym i świetlistym.

3.    To jest cel naszej edukacji: doprowadzić do momentu, w którym każdy z nas powie „Ura!” z pełną świadomością, że właśnie stoi w samym sercu Raju.

 

System Wewnętrznej Pracy

 

Zrozumienie różnicy między Rajem a Pardes nie jest celem samym w sobie. Jest jedynie fundamentem do podjęcia najważniejszego zadania, przed jakim stoi człowiek: całkowitego poświęcenia głównej części swojego istnienia na naukę i poznanie samego siebie. Prawdziwa naprawa nie dokonuje się na zewnątrz, lecz wewnątrz ludzkiej struktury, poprzez ścisłą współpracę umysłu i ciała.

1. Ciało jako Wewnętrzny Raj (Guf)

Pierwszym etapem pracy jest uświadomienie sobie, że Twoje ciało (Guf) jest Niższym Ogrodem Edenu w mikroskali. To ono jest naczyniem dla światła Ra.

2. Umysł jako Wejście do Pardes

Twoim narzędziem operacyjnym jest umysł. To on stanowi bramę do Pardes.

3. System Integracji: Głowa i Ciało

Prawdziwy system pracy polega na tym, by to, co umysł pozna w Pardes, ciało zrealizowało w Raju.

4. Praca jako Styl Życia

Ta praca nie ma końca w czasie ziemskim. To nieustanne czuwanie nad kierunkiem mentalnym.

Twoje życie jest laboratorium, w którym spotykają się dwa światy. Twoim obowiązkiem jest być naukowcem i praktykiem jednocześnie. Przeobraź swoje ciało w Raj poprzez światło Ra i otwórz swój umysł na mądrość Pardes. Tylko w tej jedności odnajdziesz klucz do Gmar Tikkun. Kiedy Ty się zmienisz, cały świat – Twój Niższy Ogród Edenu – zmieni się wraz z Tobą.